บทที่ 62 อย่าส่งเสียง ข้างนอกได้ยิน

ไม่นานงานศพของแม่ก็มาถึง วันนั้นฝนตกปรอยๆ อากาศชื้นแฉะทำให้รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก แม้ฉันตั้งใจจะจัดงานให้เรียบง่ายที่สุด แต่แขกเหรื่อก็ยังหลั่งไหลมาร่วมไว้อาลัย ในพิธีส่งศพ ฉันยืนอยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่นที่สุด คอยรับการแสดงความเสียใจจากแขก ส่วนใหญ่ฉันไม่รู้จักพวกเขาหรอก ฉันรู้ดีว่าพวกเขาไม่ได้มาเพรา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ